Macho Grande

Dzisiaj znowu wiersze… Zagrzebałem się ostatnio strasznie w poezji, miewam takie napady dość często. Wiersz Dylana Thomasa, jeden z mojego prywatnego “top five” anglojęzycznej poezji. Coś przewspaniałego. Kocham te strofy, jakkolwiek pretensjonalnie by to nie brzmiało i jak bardzo nie pasowałobby to do mnie. Poczytajcie, a jeśli nie znacie angielskiego to płaczcie, bo tłumaczenia w sieci nie znalazłem.

Dylan Thomas
This Side of the Truth
(for Llewelyn)

This side of the truth,
You may not see, my son,
King of your blue eyes
In the blinding country of youth,
That all is undone,
Under the unminding skies,
Of innocence and guilt
Before you move to make
One gesture of the heart or head,
Is gathered and spilt
Into the winding dark
Like the dust of the dead.

Good and bad, two ways
Of moving about your death
By the grinding sea,
King of your heart in the blind days,
Blow away like breath,
Go crying through you and me
And the souls of all men
Into the innocent
Dark, and the guilty dark, and good
Death, and bad death, and then
In the last element
Fly like the stars’ blood

Like the sun’s tears,
Like the moon’s seed, rubbish
And fire, the flying rant
Of the sky, king of your six years.
And the wicked wish,
Down the beginning of plants
And animals and birds,
Water and Light, the earth and sky,
Is cast before you move,
And all your deeds and words,
Each truth, each lie,
Die in unjudging love.

No dobra, będzie troszkę po polsku… Szczegolnie ten początek… Wypalony w sercu na zawsze (tak, jestem egzaltowany i pretensjonalny, so what?): “Tej strony prawdy | Możesz nie widzieć, mój synu | Królu swych oczu błękitnych | W oślepiającej krainie młodości | Że nie ma spełnienia | Pod bezmyślnym niebem | Niewinnosci i winy | Bo nim uczynisz jeden gest | Serca lub umysłu | Splączę się i rozwieje w mroku | Jak prochy umarłych”. Damn, napisać coś takiego i umrzeć! I końcówka… znów boski finał: ” I wszystkie twoje czyny i słowa | Kazda prawda, każde kłamstwo | umierają w miłości, która nie osądza”.
I od razu człowiekowi zanika ochota do pisania, bo każde słowo przy czymś takim jest jak szkiełko z butelki przy diamencie.

Dobra, skoro już lecimy z poezją…. to jeszcze Auden. Ze specjalnąa dedykacją dedykacją dla mojej żony.
Szczególnie końcówka pierwszej części.

W. H. Auden
Musee des Beaux Arts

About suffering they were never wrong,
The Old Masters: how well they understood
Its human position; how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there always must be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life and the torturer’s horse
Scratches its innocent behind on a tree.

In Brueghel’s Icarus for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
Had somewhere to get to and sailed calmly on.

I tyle na dziś…. przeładowałem bloga poezją, dryfuję w stronę, w którą nie zamierzałem, ale co mi tam. Lubię tą stronę swojej osobowości, nikt mnie o nią nie podejrzewa chyba Mam jeszcze kilka takich stron w zanadrzu, so.. stay tuned! Może kiedyś coś chlapnę na ten temat odsłaniając kolejny kawalek maski pana Pi.

Nine Inch Nails “Me, I’m Not” (Tak, dokładnie TO widziałem na własne oczy! Koncert życia, póki co)